Her parsel Boğaz'a bakmaz; ama baktığında ne yaparsın? Manzarayı maksimize etmek ile çevreye saygıyı dengelemek üzerine bir saha perspektifi.
Boğaz'a bakan bir parselde manzara, tasarımın en güçlü ama en kolay kötüye kullanılabilir girdisidir. Her cepheyi suya çevirmek cazip görünür; oysa siluetin bir parçası olan yapı, aynı zamanda başkalarının manzarasının da bir parçasıdır.
Bu yüzden ilk sorumuz "ne kadar görebiliriz" değil, "nasıl görünürüz" oluyor. Kütleyi eğimle uyumlu parçalara bölüyor, teras ve saçak derinliklerini komşu yapılarla birlikte okuyoruz.
Manzarayı maksimize etmek ile çevreye saygıyı dengelemek bir taviz değil, iyi mimarinin tanımıdır. Boğaz'da inşa etmek, geçici bir konuk olduğunu bilerek tasarlamayı gerektirir.
